|
|
|
Dawna cerkiew greckokatolicka
pod wezwanie Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Gorajcu
 |
Pusto w cerkwi tu tylko słońce i księżyc
Leżą na posadzce krzyżem
Drogą zamiast wiernych dziś mrówki idą
Do cerkwi
I rosną świętym w
rękach kwiaty prawdziwe
Jesienią dach cerkwi
na wielkim wietrze
Zakotłował i jak
jastrząb uleciał
Dziś strugi łez
płyną świętym
Gdy błyskawica
przyświeca |
Na
szczęście cerkiew w Gorajcu nie podzieliła losu
świątyni opisanej w wierszu. Ocalała i odbywają się w niej, jak
za dawnych czasów nabożeństwa, i w niedzielę, i w święta
odwiedzają ją wierni. Co prawda msze św. odprawiane są w obrządku
łacińskim, ale czyż nie ku chwale tego samego Boga. Często
przyjeżdżają turyści indywidualni i całe wycieczki, ponieważ
cerkiew w Gorajcu należy do najstarszych i najcenniejszych w tej
części Polski.
|
|
Cerkiew w Gorajcu ma konstrukcję
zrębową i posadowiona jest na kamiennej podmurówce. Budowla ma typowy dla świątyń obrządku wschodniego
trójdzielny układ i orientację.
I. Część centralną
stanowi nawa główna z kwadratową kopułą z jednym
załamaniem.
II.Od wschodu znajduje się węższe
kwadratowe prezbiterium z niższą od centralnej, ośmioboczną
kopułą na tamburze.
III.Od
zachodu węższy od nawy bocznej, prostokątny babiniec z pozorną,
ośmioboczną kopułą, przykryty wewnątrz stropem belkowym.
|
|
|
|
Nad
kopułami nawy, prezbiterium i babińca znajdują się
pseudolatarnie z cebulastymi hełmami i żelaznymi krzyżami. Dolna część zrębu jest
osłonięta szerokim okapem wspartym na rysiach- wystających
belkach. Okap, ściany ponad nim, dachy, kopuły i latarnie pobite są
gontem. Nad drzwiami głównymi, prowadzącymi do babińca, na
nadprożu znajduje się data 1835 r. Ponadto drzwi znajdują się od
strony południowej i w ścianie prezbiterium. Wewnątrz na ścianach
zachowały się ślady polichromii.
Ocalone ikony i wyposażenie
liturgiczne znajduje sie w składnicy ikon w Łańcucie.
|
|
W roku 2006,
mieszkańcy Gorajca, wykonali nowe ogrodzenie oraz bramę i furtkę
prowadzącą na plac przycerkiewny.Przy cerkwi stoi drewniana
dzwonnica z 1863 roku przeniesiona tu w roku 1994 z Majdanu Sieniawskiego.
Zastąpiła ona starszą dzwonnicę, rozebraną w latach
siedemdziesiątych XX wieku w czasie poszerzania drogi wiejskiej.
|
 |
|
|
|
